açıyorum sözlerin arasını
yağmurlu sabahlara kurulan semt pazarları tenhalığıyla konuşuyorum
böyle yavaşlıyorum zamanda
önümden akıvermesin diye olduğunu bildiğim şeyler
bulunca aynısı değildi çünkü yitirdiğim an
ve eskimemiş ayakkabılarım
hiçbir yere gitmemişim,  uyuyup kalmışım koltukta yarım yamalak bir kedi gibi
böyle bırakmalı insan sevdiği şeyleri ardında
deniz kenarında geçirilen bir günün ardından
dönerken eve
aklımda yengeç tümsekleri
yosuntuzu kokusu..

Reklam