açıyorum sözlerin arasını
yağmurlu sabahlara kurulan semt pazarları tenhalığıyla konuşuyorum
böyle yavaşlıyorum zamanda
önümden akıvermesin diye olduğunu bildiğim şeyler
bulunca aynısı değildi çünkü yitirdiğim an
ve eskimemiş ayakkabılarım
hiçbir yere gitmemişim,  uyuyup kalmışım koltukta yarım yamalak bir kedi gibi
böyle bırakmalı insan sevdiği şeyleri ardında
deniz kenarında geçirilen bir günün ardından
dönerken eve
aklımda yengeç tümsekleri
yosuntuzu kokusu..

Reklam

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s